Jeszcze piętnaście lat temu cyfrowe bliźniaki można było zobaczyć właściwie tylko w filmach science fiction. Dziś jednak nie wydają się już niczym niewiarygodnym i stopniowo stają się częścią naszej rzeczywistości. Postęp technologiczny umożliwił tworzenie cyfrowych wizerunków. Sztuczna inteligencja potrafi już generować realistyczne twarze, a nawet naśladować sposób komunikacji ludzi. Awatary mogą wręcz stać się oddzielnymi wersjami swoich właścicieli. Co czeka nas w epoce cyfrowych bliźniaków? Przyjrzyjmy się temu razem.
Awatar to już nie tylko obraz: jak zmienia się cyfrowa tożsamość
Platformy internetowe, szczególnie media społecznościowe, stały się główną sceną XXI wieku. To tutaj tworzymy nasze cyfrowe wizerunki i sami decydujemy, co pokazać innym, a co pozostawić poza przestrzenią publiczną. Proces ten wynika z naszej naturalnej potrzeby kontrolowania wrażenia, jakie wywieramy na innych. Dlatego tworzymy i pielęgnujemy nasze cyfrowe obrazy, które bardzo często funkcjonują online jako całkowicie niezależne persony.
Ale podczas gdy kiedyś stworzenie wirtualnego wizerunku wymagało jedynie wybrania dobrego zdjęcia i wymyślenia nazwy użytkownika, wkrótce możliwości będą znacznie większe. Technologia już teraz pozwala tworzyć trójwymiarowe cyfrowe wizerunki odtwarzające wygląd człowieka, jego ruchy, mimikę i tak dalej. W efekcie awatar nie będzie już statycznym obrazem, lecz stanie się pełnoprawnym „cyfrowym ciałem”, zdolnym do poruszania się, reagowania na to, co się dzieje, i wchodzenia w interakcje ze światem. Jednocześnie awatar nie musi być wierną kopią swojego „właściciela” — może odzwierciedlać zupełnie inną wersję tej osoby.
Cyfrowy bliźniak wychodzi poza media społecznościowe
Nowoczesne technologie pozwalają odtworzyć wygląd człowieka z wysokim stopniem realizmu. Dzięki skanowaniu 3D, generatywnej AI i narzędziom takim jak MetaHuman można tworzyć szczegółowe cyfrowe modele ludzi. Mogą one synchronizować się z osobą w czasie rzeczywistym i odwzorowywać jej mimikę oraz ruchy, reagować na to, co dzieje się w wirtualnym środowisku, i wiele więcej. Twórcy intensywnie pracują również nad jak najwierniejszym odtworzeniem ludzkiego głosu. Sztuczna inteligencja uczy się analizować próbki mowy, a następnie tworzyć syntetyczny głos zachowujący charakterystyczne cechy oryginału, w tym ton i intonację. I jesteśmy dosłownie o krok od tego, by cyfrowe bliźniaki zaczęły być wykorzystywane w codziennym życiu. Będą mogły pojawiać się w wirtualnych przestrzeniach i wykonywać określone działania w imieniu swoich właścicieli — na przykład wchodzić w interakcje z innymi awatarami.
Choć nie stało się to jeszcze powszechne, ludzie już teraz tworzą cyfrowe bliźniaki samodzielnie. Robią to głównie w mediach społecznościowych i aplikacjach randkowych. Na przykład ktoś może być w rzeczywistości cichy i nieśmiały, ale na swoim profilu prezentować się jako osoba bardziej swobodna, otwarta i pewna siebie. Dlaczego ludzie potrzebują drugiej wersji siebie? Odpowiedź jest oczywista — online mogą eksperymentować ze swoją tożsamością bez konieczności natychmiastowej zmiany czegokolwiek w realnym życiu. Cyfrowe wizerunki są więc zarówno formą ekspresji, jak i sposobem pokazania światu tej części osobowości, która na co dzień pozostaje ukryta.
Losowy czat wideo jako most między awatarem a prawdziwą osobą
Jeśli randkowałaś online, prawdopodobnie spotkałaś się z sytuacjami, w których czyjś wirtualny wizerunek bardzo różnił się od rzeczywistości. W końcu zdjęcia są starannie edytowane, wiadomości dopracowane w najdrobniejszym szczególe, a w opisach profilu ludzie zamieszczają tylko to, czym chcą się podzielić. W efekcie online najpierw poznajemy cyfrową wersję kogoś, a dopiero później prawdziwą osobę. I niekoniecznie oznacza to, że ktoś celowo nas oszukuje, choć takie sytuacje również się zdarzają.
Chodzi o to, że interakcja online odbywa się głównie poprzez wiadomości. A tekst nie potrafi przekazać wszystkich szczegółów obecnych w rozmowie na żywo: gestów, mimiki, intonacji. Dlatego nawet jeśli wymieniacie wiadomości od dawna, nie oznacza to, że naprawdę się znacie. Losowe wideo czaty stają się swego rodzaju mostem między awatarami a prawdziwymi ludźmi. Przywracają znaczną część sygnałów, które w komunikacji online są utracone. Podczas spotkania w czacie wideo możesz odczytać mimikę rozmówcy i lepiej zrozumieć kontekst jego wypowiedzi dzięki zmianom w wyrazie twarzy czy intonacji. A ponieważ komunikacja odbywa się w czasie rzeczywistym, możesz od razu ocenić, czy Twoje wyobrażenie o tej osobie pokrywa się z jej cyfrowym wizerunkiem.
I na przykład na losowy czat wideo CooMeet masz szansę nie tylko poznać ciekawą osobę, ale nawet znaleźć bratnią duszę. Główną cechą tej czat wideo jest filtr płci, dzięki któremu mężczyźni zawsze spotykają wyłącznie dziewczyny. Jednocześnie każde połączenie jest całkowicie nieprzewidywalne. W wideoczacie system losowo łączy dwie osoby i nigdy nie wiadomo, kogo spotkasz w kolejnych sekundach. Kolejną ważną zaletą platformy jest obowiązkowa weryfikacja wszystkich kobiecych profili. Dzięki temu masz pewność, że po drugiej stronie ekranu jest prawdziwa osoba, a nie fałszywe konto. A dzięki dużej i aktywnej społeczności Coomeet.chat na całym świecie zawsze znajdzie się ktoś do rozmowy o każdej porze dnia i nocy. Możesz spotkać ludzi, których ścieżki nigdy nie przecięłyby się z Twoimi w prawdziwym życiu.
Miłość w wirtualnej rzeczywistości: kolejny etap intymności
Całkiem możliwe, że w ciągu najbliższych kilku lat każdy z nas będzie miał swoją cyfrową wersję. I być może da nam to większą swobodę: nasze bliźniaki będą wyglądać tak, jak chcemy, mówić naszym głosem, odwzorowywać nasze ruchy i wchodzić w interakcje z innymi ludźmi. Ale wszystko ma swoją drugą stronę, a cyfrowe awatary nie są wyjątkiem. Im aktywniej zmieniamy siebie w cyfrowej rzeczywistości, tym bardziej nasz wirtualny bliźniak różni się od tego, kim jesteśmy naprawdę.
To rodzi zupełnie uzasadnione pytanie — jakie będą relacje, jeśli każdy będzie miał swoją cyfrową wersję? W końcu jeśli ludzie będą poznawać cyfrowe bliźniaki innych, to właśnie te bliźniaki będą wywoływać atrakcyjność i emocjonalne przywiązanie. Czy taka wirtualna intymność może zastąpić bliskość, która rozwija się między dwiema prawdziwymi osobami? I co się stanie, gdy okaże się, że prawdziwa osoba wygląda, mówi i zachowuje się inaczej niż jej cyfrowa wersja? Na te pytania na razie nie ma odpowiedzi.
Ale jedno jest pewne: prawdziwa emocjonalna więź opiera się na rzeczach, których nie da się wygenerować. Rodzi się z tego, co czyni relacje wyjątkowymi: prawdziwych emocji, szczerych reakcji, a nawet niezręcznych pauz. Możemy tworzyć dowolne wersje siebie w świecie cyfrowym, ale nasza potrzeba bycia kochanym za to, kim naprawdę jesteśmy, nie zniknie.
Materiał partnera

